Home

Bar οικ. ενίσχυσης της διεθνούς εφημερίδας δρόμου Sine Patria/Χωρίς Πατρίδα

Παρασκευή 21 Απριλίου 2017 στις 21.00
στον πεζόδορμο μπροστά από την Κατάληψη Δερβενίων 56
Bar οικ. ενίσχυσης της διεθνούς εφημερίδας δρόμου Sine Patria/Χωρίς Πατρίδα

Αλληλεγγύη στον αγώνα του Μοχάμεντ Α.

   Τον Απρίλιο του 2016 ο Αιγύπτιος Μοχάμεντ Α. μετά από ένα επικίνδυνο ταξίδι στο Αιγαίο καταφέρνει να φτάσει στη Λέσβο.
   Τον Οκτώβριο του 2016 βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στην Γ.Α.Δ. Λέσβου, ως υποψήφιος για απέλαση βάσει της κατάπτυστης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματά του για χορήγηση πολιτικού ασύλου. Ζητάει πολιτικό άσυλο γιατί μετά την εξέγερση του 2012 στην Αίγυπτο επέλεξε να δημοσιοποιήσει βίντεο με τις δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς Σίσι. Το ηλεκτρονικό του ίχνος εντοπίστηκε, και από τότε διώκεται με τον κίνδυνο να εκτελεστεί αμέσως μόλις βρεθεί στα χέρια του αιγυπτιακού κράτους. 
   
   Στις 13 Δεκέμβρη 2016, μετά από δύο ολόκληρους μήνες στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων προς απέλαση ο Μοχάμεντ Α. ξεκινάει απεργία πείνας και, κλιμακώνοντας τον αγώνα του, επιλέγει το τελευταίο μέσο, την ίδια του τη ζωή, για τη διεκδίκηση της ελευθερίας του. Μέσα σε 53 μέρες απεργίας πείνας και συνολικά τέσσερις μήνες εγκλεισμού στα κρατητήρια του ελληνικού κράτους, ο Μοχάμεντ Α. έρχεται αντιμέτωπος με την πλήρη απαξίωση του αγώνα του από όλον τον κρατικό μηχανισμό και την προσήλωση αυτού στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό για το προσφυγικό, ο οποίος βλέπει τα υποκείμενα με όρους ποσοστών και εθνικοτήτων. 
   
   Στις 3 Φεβρουαρίου 2017, κι ενώ ο αλύγιστος αγώνας του ίδιου αλλά και των αλληλέγγυων σε Ελλάδα και Ευρώπη συμβάλλουν στο να κερδίσει προσωρινά την αναστολή της απέλασής του και την επανεξέταση του αιτήματος ασύλου του, ο Μοχάμεντ Α. αποφασίζει την λήξη της απεργίας πείνας περιμένοντας, πλέον, την επανεξέταση του μεταγενέστερου αιτήματος ασύλου. Ακόμα και στο στάδιο αυτό, η υπηρεσία ασύλου καθυστερεί προκλητικά να κάνει παραδεκτή την εξέταση του αιτήματός του, ώστε ο Μοχάμεντ Α. εξακολουθεί να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να απελαθεί. Μετά από ενάμιση σχεδόν μήνα «ομηρίας», η επιτροπή ασύλου δίνει τελικά θετική απάντηση στο μεταγενέστερο αίτημα ασύλου του Μοχάμεντ Α.


   Την Παρασκευή 7 Απριλίου 2017, Ο Μοχάμεντ Α. θα περάσει από συνέντευξη για την επανεξέταση του αιτήματος ασύλου του.

   

Συνεχίζουμε αμείωτα να στηρίζουμε τον αγώνα του Μοχάμεντ Α. 

για άμεση δικαίωση του αγώνα του. 

Άμεση κατάργηση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας

Παύση όλων των απελάσεων

Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης
σε Πρόσφυγες και Μετανάστες/ριες

   
   

Bar οικονομικής ενίσχυσης στην κατάληψη Δερβενίων 56

Μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα νομικά έξοδα του Μοχάμεντ Α. και τη στήριξη των κρατούμενων μεταναστριών στην Πέτρου Ράλλη.

Μουσικές: [ new wave / post punk / dark wave + more ]

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3/2, 22:00

Κατάληψη Δερβενίων 56, Εξάρχεια

Αλληλεγγύη στον αγώνα του Μοχάμεντ Α.


Στις 25 Ιανουαρίου του 2011, 300 μετανάστες ξεκινούσαν
μια από τις μαζικότερες απεργίες πείνας στην ιστορία της Ευρώπης. Η απεργία αυτή τελείωσε 44 ημέρες μετά, και οι αγωνιζόμενοι, με κορμιά εξαντλημένα αλλά με ηθικό ανάστημα ψηλότερο από ποτέ, είχαν κατορθώσει να τεθούν για πρώτη φορά τόσο δυναμικά στην κινηματική ατζέντα και τόσο ωμά απέναντι στην κοινωνία τα ζητήματα των μεταναστών/στριών που ζουν στη χώρα.
 

Στις 25 Ιανουαρίου του 2017, κι ενώ ο αγώνας των 300 έχει αποδειχθεί διαχρονικός για κάθε καταπιεσμένη/ο, ο Μοχάμεντ Α. συμπληρώνει την 44η ημέρα απεργίας πείνας, αγωνιζόμενος για ελευθερία και αξιοπρέπεια, απογυμνώνοντας ξανά την υποκρισία του δυτικού οικοδομήματος του ασύλου –στην πραγματικότητα ένα τουβλάκι στο τείχος μεταξύ «αναπτυσσόμενου» και «ανεπτυγμένου» κόσμου, μια βιτρίνα στο μαγαζί της λογιστικής διαχείρισης πληθυσμών που στήνεται και ξεστήνεται ανάλογα με τους παγκόσμιους γεωπολιτικούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς.

 

Από τον Οκτώβριο του 2016, ο Μοχάμεντ Α. βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στην Γ.Α.Δ. Λέσβου, ως υποψήφιος για απέλαση, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματά του για χορήγηση πολιτικού ασύλου. Ζητάει πολιτικό άσυλο γιατί μετά την εξέγερση του 2012 στην Αίγυπτο επέλεξε να δημοσιοποιήσει βίντεο με τις δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς Σίσι. Το ηλεκτρονικό του ίχνος εντοπίστηκε, και από τότε διώκεται με τον κίνδυνο να εκτελεστεί αμέσως μόλις βρεθεί στα χέρια του αιγυπτιακού κράτους. Έφυγε από τη χώρα και πλέον βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Απρίλη του 2015. Από τις 13 του Δεκέμβρη, ο Μοχάμεντ Α. κάνει απεργία πείνας και κλιμακώνοντας τον αγώνα του επιλέγει το τελευταίο μέσο, την ίδια του τη ζωή, στη διεκδίκηση της ελευθερίας του.

 

Στις 10/1/2017 κρίνεται αναγκαία η νοσηλεία του στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης καθώς η υγεία του επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Αντί αυτού κρατείται ακόμα ένα βράδυ στα κρατητήρια και όταν τελικά μεταφέρεται στο νοσοκομείο δέχεται πιέσεις και διαβεβαιώσεις για τη μεταφορά του στην Αθήνα και την επίλυση της υπόθεσής του και συναινεί να μην παραμείνει νοσηλευόμενος. Στις 12/01 ο διοικητής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μυτιλήνης του ανακοινώνει ότι έχει αποφασιστεί η απέλασή του στην Τουρκία, μέσω της διαδικασίας επανεισδοχής της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Μετά από πιέσεις αλληλέγγυων και δικηγόρων διακομίζεται και πάλι στο νοσοκομείο σε άσχημη σωματική και ψυχολογική κατάσταση όπου οι γιατροί κρίνουν απαραίτητη την εισαγωγή του καθώς παρουσίαζε έντονα σημάδια εξάντλησης (ζαλάδες, λιποθυμίες, προβλήματα όρασης) όπου και του χορηγείται όρος. Η νοσηλεία του οδήγησε τελικά στην αναβολή της απέλασής του. Ωστόσο, ο ψυχολογικός εκβιασμός συνεχίζεται από τις αρχές σε αγαστή συνεργασία με τη διευθύντρια της Α’ Παθολογικής Κλινικής του νοσοκομείου. Οι αλλεπάλληλες μεταφορές από το νοσοκομείο στο αστυνομικό τμήμα, ο εμπαιγμός του δικηγόρου του Μοχάμεντ Α. και η παρακώλυση της υπεράσπισης της υπόθεσής του με την παρακράτηση των ιατρικών του εγγράφων δείχνουν την ξεκάθαρη απαξίωση του αγώνα του απεργού πείνας και την προσήλωση στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό για το προσφυγικό, ο οποίος βλέπει τα υποκείμενα με όρους ποσοστών και εθνικοτήτων.

 

Επιδιώκοντας να απελάσουν έναν μετανάστη απεργό πείνας που διανύει ήδη την 50ή ημέρα, το κράτος και όσοι το υπηρετούν προχωρούν ένα βήμα παραπέρα τον ολοκληρωτισμό που συντελείται, καθώς ποτέ στο παρελθόν δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, για τον προφανή λόγο πως η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Είναι οι μηχανισμοί του ίδιου του κράτους που βασανίζει καθημερινά στα κέντρα κράτησης χιλιάδες μετανάστες/ριες μέχρι την οριστική απέλασή τους, που «προστατεύει» τους πρόσφυγες στοιβάζοντάς τους σε καταυλισμούς/στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης τους κοστίζουν της ζωή τους-άπολογισμός των τελευταίων εβδομάδων 4 ενήλικες και ένα βρέφος!!!!-, που επιτελεί το ρόλο του συνοριοφύλακα ή δεσμοφύλακα της Ευρώπης κλείνοντας τα σύνορα ανάλογα με τις «ροές», που εκδικητικά στέρησε από 26 γυναίκες στο κέντρο κράτησης Ελληνικού το δικαίωμα επισκεπτηρίων, και στη συνέχεια τις έκρυψε στο Αλλοδαπών στην Π. Ράλλη, με σκοπό να κόψει τους δεσμούς τους με το κίνημα αλληλεγγύης και να καταστείλει τον αγώνα τους.

 

Είναι προφανές ότι ο Σύριζα και τα στελέχη του χρησιμοποίησαν το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα για να αντλήσουν πολιτική υπεραξία, αφού τώρα δεν έχουν απλώς αποκοπεί από τους αγώνες για τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στέκονται σθεναρά απέναντί τους. Ενώ το 2011 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δήλωνε αλληλέγγυος στους 300 απεργούς πείνας, το 2017 η κυβέρνησή του απελαύνει καθημερινά δεκάδες μετανάστες. Ακολουθεί πιστά το δόγμα της «πολιτισμένης» Ευρώπης που ενώ συγκλονίζεται από το πρόσφατο διάταγμα του Τραμπ για την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ συγκεκριμένων εθνικοτήτων, θρησκευμάτων, χρωμάτων δέρματος και ονομάτων, εφαρμόζει καθημερινά τις ίδιες πολιτικές. Το κράτος,ανεξαρτήτως αριστερής κυβέρνησης και βαθμού διακηρυγμένης πίστης στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, ακόμη και σε αυτή τη μικρή «φιλόξενη» γωνιά της Μεσογείου δεν παύει να αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό με όρους διαχείρισης. Ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια δεν μπορούν άλλωστε να συμβιβαστούν ούτε με τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας, ούτε με τη συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας.

 

Από αυτό το κράτος οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες θα βαφτίζονται πάντοτε εχθροί και η αλληλεγγύη τραμπουκισμός. Δεν θα περιμέναμε ποτέ τίποτα λιγότερο από τα ΜΜΕ του, τους λειτουργούς ή τους διανοούμενούς του από το να καταδικάζουν τη βία των αυγών, των γιαουρτιών και των συνθημάτων, την ίδια ώρα που στις εκδηλώσεις τους θα εξωραΐζουν ή θα δικαιολογούν τη βία των απελάσεων, των κρατητηρίων και των βασανισμών. Όταν η ανάγνωση του γράμματος του Μοχάμεντ Α. παρομοιάζεται με φασισμό, δε σαστίζουμε, γιατί γνωρίζουμε καλά ότι όπως η κοινωνική αδικία δεν είναι λογιστικό σφάλμα («δεν υπάρχουν αρκετοί υπάλληλοι να εξετάσουν τις υποθέσεις ασύλου, αρκετά κονδύλια κλπ.», όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν η διευθύντρια της υπηρεσίας ασύλου), έτσι και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν πρόκειται ποτέ να υπηρετηθεί από γραφειοκρατίες που εκχωρούν ή στερούν δικαιώματα ανάλογα με τους παγκόσμιους συσχετισμούς ούτε από τους εξουσιαστικούς θεσμούς στους οποίους αυτές εντάσσονται. Αυτές και αυτοί θα μας βρίσκουν πάντοτε απέναντί τους.

 

Ο αγώνας των 300 της Υπατίας το 2011 και ο αγώνας του Μοχάμεντ Α. σήμερα δεν είναι απλώς ταυτόσημοι αλλά και άμεσα αλληλένδετοι. Βρίσκονται σε ιστορική συνέχεια και αποδεικνύουν πιο περίτρανα από ποτέ ότι οι κατακτήσεις έρχονται μόνο με τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα.

 

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι-ες στον αγώνα του Μοχάμεντ Α.
και στους αγωνιζόμενους-ες κρατουμένους-ες

Δικαίωση στον αγώνα του Μοχάμεντ Α.

Άμεση κατάργηση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας

Καμία απέλαση

 

Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

σε Πρόσφυγες και Μετανάστες/ριες

στην Κατάληψη Δερβενίων 56

 

 

 

Μικροφωνικη Συνέλευσης Αλληλεγγύης #MohamedA 29/01 Μοναστηράκι 12:00

Μικροφωνικη Συνέλευσης Αλληλεγγύης 29/01 Μοναστηράκι 12:00

 

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ MOHAMED A.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ MOHAMED A. Τριτη 31/01 Προπυλαια 6 μμ.

 

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στο μετανάστη απεργό πείνας Μ.Α.

Από τον Οκτώβριο του 2016, ο Mohamed A. βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στην Γ.Α.Δ. Λέσβου, ως υποψήφιος για απέλαση, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματά του για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου. Ζητάει πολιτικό άσυλο γιατί λίγο καιρό αφού επέστρεψε στην Αίγυπτο -μετά την εξέγερση του 2012- επέλεξε να δημοσιοποιήσει βίντεο με τις δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς Σίσι. Το ηλεκτρονικό του ίχνος εντοπίστηκε, και από τότε διώκεται με τον κίνδυνο να εκτελεστεί αμέσως μόλις βρεθεί στα χέρια του αιγυπτιακού κράτους. Έφυγε από τη χώρα και πλέον βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Απρίλη του 2015.

Από τις 13 του Δεκέμβρη, ο Mohamed κάνει απεργία πείνας ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση απέλασής του και να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο. Σήμερα (14/1) διανύει την 32η ημέρα απεργίας και νοσηλεύεται στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης σε άσχημη σωματική και ψυχολογική κατάσταση. Δυο μέρες πριν, οι μπάτσοι τον «καθησυχάζουν» για την υπόθεσή του και του ανακοινώνουν πως θα τον μεταφέρουν στην Αθήνα μέσα στις επόμενες μέρες· ο ίδιος συναινεί και «επιστρέφει προσωρινά» στη Γ.Α.Δ Λέσβου. Και κάπως έτσι μεθοδεύεται η απέλασή του, αφού αντί για την Αθήνα, του ανακοινώνεται πως την επομένη θα απελαθεί στην Τουρκία, με τις διαδικασίες που προβλέπονται από το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας. Μετά από πιέσεις αλληλέγγυων και δικηγόρων μεταφέρεται ξανά στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα η απέλασή του να αναβληθεί, συνολικά όμως απελαύνονται 10 άτομα μία μέρα μετά.
Οι σχέσεις του ελληνικού κράτους με το αιγυπτιακό σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση. Με τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις (στο σύμπλεγμα Αίγυπτος-Λιβύη-Κύπρος-Ισραήλ-Ελλάδα) και τις κοινές βλέψεις για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Κύπρου, «πώς» να κριθεί η Αίγυπτος ως «μη ασφαλής» χώρα, ωστέ να «δικαιολογείται» η χορήγηση πολιτικού ασύλου; Ο θεσμός τους ασύλου είναι ένα εργαλείο διαχείρισης πληθυσμών, ασχέτως αν προβάλλεται ως η ύψιστη -κρατική πάντα- ανθρωπιστική ευαισθησία. Και βέβαια, όσο μεσολαβούν κρατικά συμφέροντα και «πλουτοπαραγωγικά πηγάδια στην αυλή της Μεσογείου», δεν μπορούμε να δούμε το άσυλο παρά μόνο σαν ακόμα ένα κομμάτι των διακρατικών συσχετισμών και αναγκών.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ MOHAMED A.

ΠΑΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΕΛΑΣΕΩΝ

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΡΑ

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στον Μ.Α: Τρίτη 17/1 — 19.00 — ΑΣΟΕΕ

Συντρόφισσες & σύντροφοι από τη Συνέλευση για τη διάχυση των μεταναστευτικών αγώνων, τη διεθνής εφημερίδα Sine Patria και την αυτοοργανωμενη πρωτοβουλια αλληλεγγύης σε πρόσφυγες/μετανάστες – Δερβενίων 56

*Εδώ το γράμμα του Mohamed από τις 3/1: https://athens.indymedia.org/post/1568014/

Αλληλεγγύη στις κρατούμενες στο κέντρο κράτησης Ελληνικού

   Το στρατόπεδο συγκέντρωσης  στο Ελληνικό είναι ένα ακόμα παράδειγμα της αθλιότητας που επικρατεί στα κέντρα κράτησης σε ολόκληρη τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Παρά τις παλαιότερες εξαγγελίες της «αριστερής» κυβέρνησης Τσίπρα, τα κέντρα κράτησης σήμερα όχι μόνο παραμένουν ανοιχτά αλλά και πολλαπλασιάζονται, με πρόσχημα το καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» και της προσφυγικής «κρίσης».
   Οι συνθήκες κράτησης εντός τους πληρούν όλες τις προϋποθέσεις ενός τιμωρητικού εγκλεισμού. Δεν είναι παρά μια επίδειξη κρατικής εξουσίας με στόχο την  δημιουργία του δίπολου «νόμιμος» ή «παράνομος» μετανάστης και της ποινικοποίησης της ανάγκης των ανθρώπων για ένα καλύτερο μέλλον. Έτσι λοιπόν, αφαιρώντας ακόμη και τα στοιχειώδη αγαθά για την καθημερινή διαβίωση  των μεταναστριών (φαγητό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ζεστό νερό, ρουχισμό, πρόσβαση στην επικοινωνία κα), στερώντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε νομική ενημέρωση για την πορεία των υποθέσεών τους -ακόμα και για τον ίδιο τον λόγο της κράτησής τους- στέλνεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους μέλλοντες «λαθραίους» να το σκεφτούν και δεύτερη φορά πριν έρθουν στη χώρα μας.
   Καθώς τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τηρούν υπάκουα σιγή ιχθύος για όλα τα παραπάνω, οι διαρκείς και επίμονοι αγώνες των μεταναστριών και οι φωνές των αλληλέγγυων συνεχίζουν να ενοχλούν το κράτος καταστολής. Με στόχο την φίμωση τους η κυβέρνηση προχώρησε από τον Σεπτέμβριο του 2016 στην απαγόρευση της μεταξύ τους επικοινωνίας, δηλαδή στην απαγόρευση των επισκεπτηρίων των κρατουμένων. Αυτές οι πρακτικές εντάσσονται στη γενικότερη στρατηγική της κυβέρνησης που αποσκοπεί να εξαφανίσει από την δημόσια σφαίρα οτιδήποτε αφορά τις έγκλειστες μετανάστριες και να αποσιωπήσει τις άθλιες συνθήκες εντός των στρατοπέδων  συγκέντρωσης.
   Δε μας εκπλήσσει καθόλου. Τα λεφτά για τη διαχείριση της προσφυγικής «κρίσης» είναι πολλά κύριε κύριε Υπουργέ, όπως και οι ελπίδες για διαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους στην πλάτη των προσφύγων-μεταναστών.
   Στον αντίποδα του εθνικισμού, της καταστολής και της υποτίμησης της ζωής στεκόμαστε αλληλέηγγυοι/ες σε κάθε κρατούμενο/η μετανάστη/ρια και κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο παλεύοντας μέχρι το κλείσιμο κάθε φυλακής.
ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΩΝ
ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ
όλοι/ες στην πορεία αλληλεγγύης προς το κέντρο κράτησης Ελληνικού το Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017 στις 12.00
προσυγκέντρωση: πλατεία Σουρμένων, Ελληνικό
https://www.kinimatorama.net/event/76425

Αυτοογανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης σε Πρόσφυγες και Μετανάστες/ριες
στην κατάληψη Δερβενίων 56

Πρωτοχρονιά έξω από το κέντρο κράτησης Ελληνικού & Πορεία (Σάβ.14/1/17)

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε ονομάζονται Κέντρα «Φιλοξενίας», είτε Κέντρα Κράτησης μεταναστών, δεν είναι παρά αποθήκες ψυχών για όσους περισσεύουν, όσους δεν είναι ακόμη χρήσιμοι, ως φθηνά εργατικά χέρια στη καπιταλιστική μηχανή της δύσης. Χιλιάδες μετανάστες στοιβάζονται σ’ αυτά απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, χωρίς χαρτιά και αποκλεισμένοι από κάθε δικαίωμα. Ένα από αυτά είναι και το Κέντρο Κράτησης Ελληνικού, στο οποίο φυλακίζονται γυναίκες μετανάστριες και παιδιά.

Οι συνθήκες που επικρατούν μέσα σε αυτές τις φυλακές είναι δραματικές (έλλειψη φαγητού, γιατρών, φαρμάκων, ρουχισμού κ.α.). Σ’ αυτά τα Στρατόπεδα Συγκέντρωση που έχουν στηθεί για να «φιλοξενούν» μετανάστες, οι κρατούμενοι παραμένουν χωρίς να γνωρίζουν πόσο θα διαρκέσει ο εγκλεισμός τους, χωρίς να καταλάβουν το λόγο που είναι φυλακισμένοι, βιώνοντας καθημερινά τον εξευτελισμό από τους ανθρωποφύλακες.

Παράλληλα ένας χορός κερδοσκοπίας πραγματοποιείται πάνω στις πλάτες των έγκλειστων μεταναστών. Οι ΜΚΟ, ως εξωραϊσμένες κρατικές υπηρεσίες, αναλαμβάνουν τον καθησυχασμό των μεταναστών υποσχόμενες γρήγορη απελευθέρωση, την ώρα που επιδίδονται σε φαγοπότι των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συνέβει στο κέντρο κράτησης Ελληνικού από την Μ.Κ.Ο. PRAXIS, όταν, κατά την διάρκεια αποχής των κρατουμένων από το συσίτιο, τις επισκέφθηκε και κατέστειλε τον αγώνα τους καθησυχάζοντάς τες ότι δήθεν θα απελευθερωθούν σύντομα. Συχνά δε, τσαρλατάνοι ή διαπλεκόμενοι με τους μπάτσους δικηγόροι, απομυζούν όλες τις οικονομίες τους υποσχόμενοι άμεση απελευθέρωση και αφού πληρωθούν μεγάλα ποσά εξαφανίζονται.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι η φυλάκιση των μεταναστών είναι μέρος τις ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής για την πληθυσμιακή διαχείριση τους, που σκοπό έχει να τους καταστήσει αόρατους, διαχειρίσιμους και υποτιμημένους.
Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, Κράτος και Ε.Ε., υπογράφουν συμφωνίες με την Τουρκία, αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες σαν εμπόρευμα προς επιστροφή. Βασικό άξονα αυτής της συμφωνίας αποτελούν ελεγχόμενες επιτροπές που εξασφαλίζουν την απόρριψη των αιτημάτων ασύλου και επαναπροωθήσεις στην Τουρκία με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικά ως την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας οι μετανάστες παραμένουν φυλακισμένοι.

Αλλά και όσοι μετανάστες δεν εμπίπτουν στην παραπάνω συμφωνία, η αστυνομία έχει την απόλυτη εξουσία να τους φυλακίσει κατά το δοκούν, χαρακτηρίζοντας τους «επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη, ασφάλεια και υγεία».

Η τακτική του κράτους, για να σπάσει κάθε αντίδραση σε όλα αυτά είναι γνωστή. Τρομοκρατία από την αστυνομία, διαστρέβλωση και δαιμονοποίηση από τα ΜΜΕ, πλάτες στους φασίστες και ταυτόχρονη προσπάθεια απομόνωση των μεταναστών από τους αλληλέγγυους.

Η συλλογικότητα «Αλληλέγγυοι Κρατουμένων στα Νότια», με την στήριξη πολλών συντρόφων/ισσων και συλλογικήτων πραγματοποίησαν επί δύο χρόνια επισκεπτήρια και παρεμβάσεις στο κολαστήριο του Ελληνικού, κατήγγειλαν την πρακτική εγκλεισμού των μεταναστριών, ανέδειξαν τα αιτήματα των κρατουμένων και δημοσιευσαν τις άθλιες συνθήκες κράτησης τους, ρίχνοντας φως σε θέματα, που το κράτος θα ήθελε να μείνουν αόρατα.
Επί δύο χρόνια στηρίξαμε τους αγώνες, που αποφάσισαν οι ίδιες οι κρατούμενες. Το παράδειγμα της Sanaa Taleb η οποία κρατήθηκε εκδικητικά επί ένα χρόνο, είναι ίσως το πιο γνωστό αλλά όχι το μοναδικό παράδειγμα αγώνα των κρατουμένων μέσα σε αυτό το στρατόπεδο. Αποχή συσσιτίου, απεργία πείνας, άρνηση επιστροφής στα κελιά από το προαύλιο, δημοσιοποίηση γραμμάτων ήταν μερικοί από τους τρόπους, που οι κρατούμενες χρησιμοποίησαν για να αντιδράσουν.

Αυτή την έπρακτη αλληλεγγύη στις έγκλειστες μετανάστριες και τη δυναμική των σχέσεων, που χτίστηκαν μεταξύ μεταναστών και αλληλέγγυων, θέλουν να καταστείλουν οι αρχές και για το λόγο αυτό απαγόρευσαν τα επισκεπτήρια μας από το περασμένο Σεπτέμβρη.

Η απαγόρευση των επισκεπτηρίων ήρθε σαν φυσική συνέχεια των κυβερνητικών διώξεων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, το καλοκαίρι του ‘16 (συλλήψεις συντρόφων, διάλυση αλληλέγγυων δομών, πλάτες σε χρυσαυγίτες) και των «καφκικών μεταμορφώσεων» του Μουζάλα. Ήλθε επίσης ως φυσική συνέχεια της σχέσης που αναπτύξαμε με τις κρατούμενες, της εναντίωσης μας στην πρακτική του εγκλεισμού, της κοινοποίηση των αιτημάτων των κρατουμένων και της δημοσιοποίησης των άθλιων συνθηκών κράτησης.

Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε των αγώνα κάθε αγωνιζόμενου μετανάστη, μέχρι το κλείσιμο κάθε φυλακής.

ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΩΝ

Πρωτοχρονιά έξω από το κέντρο κράτησης Ελληνικού
Προσυγκέντρωση: μετρό Ελληνικού, 23.00

Σάββατο 14/1/2017, Πορεία προς το κέντρο κράτησης Ελληνικού
Προσυγκέντρωση: Πλ. Σουρμένων, 12.00

Αλληλέγγυοι κρατουμένων στα νότια

Νεκροί από φωτιά στο hot-spot στη Μόρια

Όχι άλλες δολοφονίες μεταναστών/στριών! Ο ευρωπαϊκός ανθρωπισμός της καταστολής, του εγκλεισμού και της εκμετάλλευσης εξοντώνει πάντα τους πιο αδύναμους, ντόπιους ή μετανάστες.
 
Ξέρουμε ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/στριών, όπως και να τα βαφτίσουν, είναι κολαστήρια. Ακραία ακατάλληλοι χώροι χωρίς υποδομές διαμονής, αποτελούν αποθήκες ανθρώπων έγκλειστων, χωρίς ελευθερίες. Η επιβίωση υπό συνθήκες έκθεσης στον καύσωνα και στις πλημμύρες, έλλειψης φαγητού και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, απώλειας ελεύθερης μετακίνησης για μήνες και συνολικής διαχείρισης από τα κρατικά όργανα, τους μπάτσους και τον στρατό, αλλά και τις ΜΚΟ, το ανθρωπιστικό άλλοθι του καπιταλισμού, αποτελούν συνειδητή επιλογή, μια περίτρανη απόδειξη της άσκησης μιας απάνθρωπης αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Πολύ πρόσφατα είδαμε ότι οι περιφράξεις τους δεν είναι για να προστατεύουν, όπως διαφημίζουν, τους ίδιους τους μετανάστες, αλλά για να τους κρατάνε αποκομμένους από τον κοινωνικό ιστό. Εγκαθιδρύοντας μια νέα κατάσταση εξαίρεσης, ο στόχος είναι ο σχηματισμός αδιάρρηκτων διαχωριστικών γραμμών, έτσι ώστε να μην προμηνύεται στους ντόπιους καταπιεσμένους το δυστοπικό μέλλον τους, να μην προδίδεται η φαύλη εικόνα της ανάπτυξης που υπόσχονται. 
Την προηγούμενη εβδομάδα σταθήκαμε μάρτυρες των γεγονότων στη Χίο, όπου φασίστες, προδίδοντας για άλλη μια φορά το ρόλο τους ως αυθεντικά δεκανίκια του συστήματος, που στηρίζουν με τις ενέργειές τους τις ήδη υπάρχουσες δομές επιτέθηκαν στους μετανάστες/τριες. Οι φράχτες των στρατοπέδων συγκέντρωσης, επικουρούμενοι από τα ΜΑΤ αποδείχθηκαν αποτελεσματικό κάλυμμα για τη θρασύτητα και τη βαναυσότητα της φασιστικής επίθεσης, ξεκάθαρος στόχος της οποίας ήταν η εξόντωση των μεταναστών/στριών. Αυτή η επίθεση αποτέλεσε τρανταχτή απόδειξη ότι όταν λείπει η πολιτική νομιμοποίηση για ακραίες πρακτικές από την εξουσία, αναλαμβάνει δράση το παρακράτος.
Τα γεγονότα στη Χίο ακολούθησαν εκείνα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των μεταναστών/στριών στη Μόρια, το βράδυ της Τετάρτης, 24ης του μηνός Νοεμβρίου. Εκεί, μετά την εκδήλωση πυρκαγιάς, μία γυναίκα με το εγγόνι της έχασαν τη ζωή τους, ενώ πολλοί/ές ακόμα βρίσκονται στο νοσοκομείο λόγω εγκαυμάτων και αναπνευστικών προβλημάτων. Η εκτεταμένη φωτιά, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, οφείλεται στην έκρηξη ενός φιαλιδίου υγραερίου, που χρησιμοποίησε η αποθανούσα στο εσωτερικό της σκηνής της, για την προετοιμασία φαγητού ή για θέρμανση. Και να, που στην πολιτισμένη και προοδευτική Ευρώπη, η προσπάθεια της ικανοποίησης των βασικότερων των ανθρώπινων αναγκών, εκείνων της διατροφής και της θέρμανσης, γίνεται η αφορμή για των απώλεια της ανθρώπινης ζωής. Και να, που γινόμαστε για μια ακόμα φορά μάρτυρες της κρατικής βιαιότητας, που αποτελεί δεύτερη φύση του νεωτερικού κράτους, που αδιαφορεί για τα υποτιθέμενα δικαιώματα κάθε λογής και αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως πράγματα.
Η ελεύθερη μετακίνηση των μεταναστών/στριών στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και εντός των κρατών, χωρίς το διαρκή φόβο της σύλληψης και της απέλασής τους, εξαιτίας της μη κατοχής διαπιστωτικών εγγράφων, η αξιοπρεπής διαβίωσή τους σε σπίτια, το δικαίωμα στην εργασία, την αυτοδιάθεση, την εκπαίδευση και τον ελεύθερο χρόνο, η επαρκής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οφείλονται να αναγνωρίζονται ως εγγενείς αξίες του ανθρώπου, για τις οποίες δεν χωρά ουδεμία αμφισβήτηση.
Οι μετανάστες/στριες αγωνίζονται για τα αυτονόητα ως μέρος της κοινωνίας μας και εξεγείρονται μέσα στα στρατόπεδα «φιλοξενίας». Οφείλουμε να παλέψουμε μαζί τους, να μην αφήσουμε κανένα θεσμό ή άτομο να συνεχίζει να εκχυδαΐζει και να μειώνει την έννοια της ζωής και της αξιοπρέπειας για κανέναν/καμία από εμάς. Οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενες/οι, θα ζήσουμε μαζί στις ίδιες γειτονιές με όρους οριζοντιότητας, έμπρακτης αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας.
 
Αγώνας μέχρι το κλείσιμο και του τελευταίου στρατοπέδου συγκέντρωσης.
Οι αγώνες ντόπιων και μεταναστών είναι κοινοί ενάντια σε εκμεταλλευτές και εξουσιαστές.
Κανένα σπίτι άδειο. Καμμία σπιθαμή γης για τους φασίστες.   
Κατάργηση των συνόρων.
Αυτοογανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης σε Πρόσφυγες και Μετανάστες/ριες